امروز: چهارشنبه 05 ارديبهشت 1397 برابر با 25 آوریل 2018

یکشنبه, 19 فروردين 1397

از ستایش تا ندا

نوشته شده توسط منتشرشده در یاداشت و مقالات

روایتی از محله «قلعه ساختمان» مشهد، جایی که دختر ٦ساله افغان کشته شد.

پنج شنبه, 09 فروردين 1397

ایرانی آباد ، جامعه ایی با نشاط و حرکت رو به جلو برای رسیدن به پویایی هر چه بهتر نیاز به عزمی راسخ در حمایت از کالای ایرانی دارد ، حمایتی که نه در حرف بلکه در عمل می بایست خود را به گونه ایی نمایان سازد که نه تنها در رشد اقتصادی بلکه در رشد شادابی جوانان وطن ایران اسلامی متبلور شود

پنج شنبه, 03 اسفند 1396

صحبت کردن درباره آنچه این روزها بر ما می گذرد اصلا در قاعده غر غر کردن همیشگی ما ایرانی ها قرار نمی گیرد .بهانه ای که بسیاری از مدیران ما وقتی از آنها انتقاد می شود آن را به عنوان یک اصل در نظر می گیرند و می گویند :«مردم ما همین اند همیشه ناراضی اند و غر می زنند حتی اگر تو خیلی خوب باشی؛ حتی اگر تو خیلی مدیر باشی.» لایک اول را همین ابتدا می زنیم به افتخار این مدیران!

چهارشنبه, 02 اسفند 1396

ماهنامه درجه چاپ استان گیلان در شماره  یازدهم دی ماه96 ، مطلبی در قسمت یادداشت سردبیر با عنوان" هنر صنایع دستی و اقتصاد مقاومتی در روستا " به قلم منیژه کشتکار شهرستانی منتشر کرده است.

دوشنبه, 30 بهمن 1396

اخیراً روزنامه اعتماد به نقل از یک مقام دولتی درباره پشت پرده مؤسسات مالی غیرمجاز نوشت: شاید در لحظه اول ذهن مخاطب به سمت یک مقام مسئول در بانک مرکزی یا وزارت اقتصاد هدایت می‌شد اما این سخنان شخص وزیر راه و شهرسازی بود که در قامت رئیس بانک مرکزی یا وزیر اقتصاد ظاهر شده بود.

شنبه, 28 بهمن 1396

برنامه‌ی «دورهمی»‌ در چند قسمت اخیرش خوانندگانی را به عنوان مهمان دعوت کرده که که مجموع فعالیت هنریِ همه‌شان به ۵ سال نمی‌رسد.

سه شنبه, 03 بهمن 1396

ماهنامه درجه چاپ استان گیلان در شماره  دهم آذرماه96 ، مطلبی در قسمت یادداشت سردبیر با عنوان" مسکنی که با زلزله نامهربان شد " به قلم منیژه کشتکار شهرستانی منتشر کرده است.

سه شنبه, 26 دی 1396

رشت پرس/ شنبه شب در تنها برنامه ورزشی شبکه محلی یکی از ورزش دوست‌ترین استان‌های کشور، شاهد جنگ و دعوای یکی از سه نماینده کلانشهر رشت با مدیرکل ورزش استان بودیم تا شیر فهم شویم که نباید فوتبال‌مان سیاسی باشد و البته دریافتیم که سیاسیون شهرمان هم سیاسی نیستند! نماینده گمنام شهرم درست در زمانی که تنها نماینده فوتبال شمال ایران در بالاترین سطح فوتبال ایران نیازمند یاری هست بر مانیتور تلویزیون ظاهر می‌شود و رییس ورزش استان را تنها به دلیل واگذاری سپیدرود به فردی که از نظر او مشکوک به سیاسی بودن است، مورد الطاف کریمانه قرار می‌دهد!

دوشنبه, 11 دی 1396

رشت پرس//«حسن عشقی» متولد ۱۳۲۷ در محله ساغریسازان رشت، یكی از نوازندگان چیره‌دست و برجسته گیلانی است كه موسیقی را از دوران كودكی به‌صورت تجربی فرا گرفته است. ساخت یك تنبك دستی سرآغازی برای یادگیری وی در زمینه هنر موسیقی بود تا اینكه با دریافت اولین حقوقش در سال ۱۳۵۲در دوران خدمت سربازی، نخستین‌ساز زندگی‌اش‌(سنتور) را خرید و به‌صورت حرفه‌ای آن را دنبال كرد. عشقی چند سالی است كه علاوه بر تدریس به‌صورت جدی به كار ترانه‌سرایی نیز مشغول است و تاكنون ترانه‌هایی را برای پسرش «آرش عشقی‌»كه از هنرمندان جوان گیلان است، سروده است. از سوی دیگر وی برنده ۲ دوره مسابقه گرافیك صدا و سیما در سطح كشور شده و مُهر زرین این بخش از مسابقات را دریافت كرده است. عشقی همچنین برنده ۳ دوره مسابقات عكاسی سینمای جوان شده و كلیپ «باز باران» وی در زمینه موسیقی موفق به کسب رتبه سوم و لوح تقدیر شده است. گفت‌وگوی كوتاهی با این هنرمند مطرح گیلانی در زمینه فعالیت‌هایش در موسیقی انجام داده‌ایم.

رادیو؛ نوستالژی نسل قدیم
عشقی درباره آغاز فعالیت‌های هنری‌اش در حوزه موسیقی ضمن تشریح دلبستگی‌های خود به هنر و ابزار نوازندگی در دوران كودكی گفت: در ۱۲ سالگی به دلیل علاقه شدیدی كه به موسیقی داشتم، یك‌ تنبك دستی ساختم و با همان تنبك ریتم‌ها را تمرین می‌كردم.
وی با تأكید بر ذاتی بودن بخش عمده‌ای از هنر، به علاقه و احساس درونی‌اش به موسیقی اشاره كرد و گفت: در آن زمان مثل حالا كنسرت برگزار نمی‌شد و بیشترین رابطه مردم با موسیقی از طریق رادیو بود. بالطبع من هم از طریق رادیو آهنگ‌های آن دوران را می‌شنیدم و موسیقی را دنبال می‌كردم.
وی افزود: در آن زمان مثل امروز شما نمی‌توانستید به‌راحتی به‌ساز مورد علاقه‌تان دسترسی پیدا كنید. فارغ از محدودیت‌هایی كه وجود داشت، خانواده‌ها نیز با ‌ داشتن چند فرزند از توان مالی لازم برای خریداری سازهای موسیقی برخوردار نبودند، بنابراین هر کسی كه عاشق موسیقی بود باید خود نیاز‌های موسیقیایی خود را در این زمینه برطرف می‌كرد.
عشقی در ادامه صحبت‌هایش از علاقه‌ به نقاشی سخن گفت و ادامه داد: من در دوران نوجوانی ضمن فعالیت در زمینه موسیقی، به نقاشی هم علاقه‌مند بودم و آن را هم دنبال می‌كردم اما این موسیقی بود که نیاز به ابزار ویژه داشت. سال‌ها بعد در دوران خدمت سربازی موفق شدم با اولین حقوقی كه دریافت كردم اولین‌ساز مورد علاقه‌ام یعنی سنتور را خریداری كنم. وقتی در پادگان متوجه شدند كه من یك‌ ساز خریده‌ام، از من خواستند كه هفته‌ای یك‌بار برای آنها بنوازم.
عشقی در ادامه یادآوری کرد: موسیقی یك هنر ذاتی و یك نوع ویژگی خاص است‌ كه در بعضی از افراد نهادینه شده است. زمانی كه من دست به‌ساز بردم متوجه شدم كه به‌طور ناخودآگاه قدرت نواختن در من وجود دارد.
وی ادامه داد: بعد از خدمت سربازی جذب صدا و سیما شدم كه در آن موقع به آن رادیو و تلویزیون می‌گفتند. من در كارگاه موسیقی سازمان فعالیت می‌كردم كه امروزه از آن به‌عنوان كارگاه هنر سروش یاد می‌شود و در فاصله میدان فرهنگ و پل عراق رشت قرار دارد.

عشقی‌ در ادامه به ساخت اولین آهنگ برای میرزا كوچك‌خان جنگلی اشاره كرد و گفت: در آن زمان ما در صدا و سیما گروهی را با عنوان «عشاق» تشكیل دادیم و اولین آهنگ مطرح آن زمان «چقد جنگلا خوسی‌»را برای میرزا كوچك‌خان ساختیم.

كمرنگ بودن آموزش آكادمیك
عشقی با اشاره به معدود بودن نوازندگان استان و كمرنگ بودن آموزش آكادمیك موسیقی در آن دوران، اظهار كرد: من سال ۵۳ به استخدام رادیو و تلویزیون درآمدم.
اما سنتور را به‌صورت تجربی یاد گرفته بودم و در گروه «عشاق» سنتور می‌نواختم. به‌ندرت كسی در آن زمان موسیقی را از روی نت می‌زد تا اینكه مسئول كارگاه موسیقی رادیو و تلویزیون كه خودش دانش‌آموخته موسیقی در وین بود، به من نت‌خوانی از روی پیانو را یاد داد.
وی افزود: من بعد از آموزش نت‌خوانی، تدریس از روی نت را شروع كردم و به‌جرأت می‌توانم بگویم كه من جزو دو یا سه نفری بودم كه در آن دوران از طریق نت آموزش سنتور را شروع كردم. در حال حاضر هم اكثر هنرجویان من جزو استادان برتر موسیقی شدند و در سطح استان و كشور در حال آموزش و تدریس این هنر هستند.
عشقی در ادامه صحبت‌هایش به منحل شدن كارگاه‌های موسیقی اشاره كرد و گفت: بعد از تعطیل‌شدن كارگاه‌های موسیقی من در بخش گرافیك سازمان مشغول فعالیت شدم و در همان قسمت نیز بازنشسته شدم.

ترانه‌سرایی با داستان
عشقی درباره توانمندی‌هایش در حوزه ترانه‌سرایی گفت: رشته تحصیلی من ادبیات بود و من هر از گاهی برای دوستان آهنگسازم شعر می‌گفتم. همان موقع بود كه احساس كردم با توجه به اینكه به موسیقی اشراف دارم می‌توانم در این حوزه نیز با آهنگسازان همكاری كنم.
وی افزود: فعالیت رسمی و حرفه‌ای من در ترانه‌سرایی با پسرم آرش كلید خورد.

با هم روی آهنگ‌هایی را كه آرش می‌ساخت فكر می‌كردیم. آرش ملودی را به‌صورت زمزمه به من می‌گفت و من با توجه به ملودی و داستان آهنگ، ترانه آن را می‌سرودم. در واقع موسیقی‌ای كه پسرم آرش دنبال می‌كند یك نوع موسیقی قصه‌محور است و بیشتر سعی می‌كند یك داستان را در آهنگ‌هایش دنبال كند.
حتی كنسرت‌هایی را هم كه برگزار می‌كند بیشتر در سبك «اُپرت» یا همان موسیقی – نمایش هستند. موسیقی آرش از نظر بافت موسیقایی ممكن است تلفیقی از موسیقی پاپ و سنتی به نظر برسد، اما در واقع نوع ملودی وی بیشتر اصیل ایرانی است. بنابراین من همواره سعی كرده‌ام از واژگان و ادبیاتی استفاده كنم كه با ماهیت ادبیات ایرانی تناسب و همخوانی داشته باشد.همشهری

انتهای پیام/083451

 

صفحه1 از25

آخرین اخبار

با ما در تماس باشید

عضویت در خبرنامه اخبار رشت

اخبار گوناگون

انتخاب مخاطبین

حالت های رنگی